Den Bosch

Tags

, , , , , , , , ,

MD-8185Met een vriendinnengroep ontstaan vanuit de oudervereniging LOGA (Landelijke Oudervereniging Gezinsproblematiek Adoptie) gaan we jaarlijks een dagje op stap. Bij kletsen, een stad bezoeken & fotograferen.
Dit jaar begonnen we bij de Groot in Den Bosch, via een korte wandeling met historische achtergrond verhalen kwamen we op de Uilenborg. Eerst daar rond gelopen, het Mariabeeld heeft een mooi verhaal.
Aan de rechterzijde van de Lepelstraat, ingeklemd tussen twee cafeetjes, bevindt zich een Mariakapelletje: ”de kleine Beer”. Op de plek waar nu Randstad gevestigd zit, stond vroeger een wijnpakhuis genaamd “de Groote Beer”. Op zolder vonden de eigenaren een oud Mariabeeld waarmee ze eigenlijk geen raad wisten. Weggooien doe je niet dus dan maar op de binnenplaats gezet tussen de wijntonnen. Al snel werd deze Maria door de Bosschenaren aangeduid als: ‘Maria tussen de tonnekes’. Toen de stad in 1866 werd getroffen door een cholera epidemie werd samenscholen door het stadsbestuur verboden. Dat gold ook voor de Mariakapel in de St. Jan. “Maria tussen de tonnekes” stond echter in de open lucht en werd een tijdelijke vervangster van de ‘Zoete Lieve Moeder’ van de St. Jan
Op de Uilenborg zijn we op een bootje gestapt voor een rondvaart op de Binnendieze. Onze schipper vertelde veel, we werden nog net niet ingehaald door de rondvaart die 20 minuten na ons was gestart.
MD-8251Na de rondvaart en een lange lunch zijn we naar de Sint Jan gewandeld waar we de toren zijn beklommen. Niet van binnen maar buiten langs om door de dakgoot te wandelen.
De wonderlijke klim
Op 25 meter hoogte staan er op de Sint-Jan zesennegentig luchtboogbeelden uit natuursteen gehouwen. Fabeldieren, muzikanten, draken, potsenmakers (grapjassen) en monsters, die níemand normaliter kan zien.
Tijdens de vijfhonderdste sterfdatum van Jeroen Bosch krijg je deze eenmalige kans, om door de dakgoten van de Sint-Jan te wandelen en een mooi uitzicht over de stad en natuurgebied het Bossche Broek.

Druppelfotografie

Tags

, ,

A2016-04-09 16.59.05l langer ben ik gefascineerd door druppelfotografie, jaren terug al eens bezig geweest met water en een mandarijn om opspattend water  te vangen. Toen dacht ik veel te moeilijk, een druppende kraan is meer dan genoeg.
Nu weer eens de draad opgepakt, eerst veel gelezen over hoe andere dat doen en daarna een opstelling gemaakt in de keuken. Spelen met het licht, met kleur, de snelheid en verschillende standpunten.
2016-04-09 16.58.25 Inmiddels 800 foto’s gemaakt waar ik er uiteindelijk 19 goed genoeg vond om te bewaren. Voor een volgende keer eerst nog meer lezen en kijken wat ik met mijn flitser allemaal nog kan doen. Voor nu hier een selectie van de laatste foto’s.

Klein wit wolkje

Tags

, ,

Vandaag de dag raar begonnen,  ik had me gigantisch verslapen. Om iets voor half 9 stappen we normaal op de fiets naar school, dan moet je dus niet om 8:37 uur wakker worden. Paniek want er was vandaag een belangrijke rekentoets die mijn meidje niet wou missen. Snel alles gedaan, boterham in de auto en zo was ze net voor 9 uur op school.
Als je dag raar begint, gaat alles mis en zo bleek ook dat ik geen linkje meer kon plaatsen naar mijn blog “een klein wit wolkje” gewoon omdat die bij DSE stond en dat account was opgezegd maar een backup had ik ook niet.  Gelukkig werken er bij http://www.dse.nl/ betrokken mensen en al snel na mijn HELP mail hebben ze de site weer even open gezet. Ben nu alles aan het downloaden, ontzettend leuk om mijn oude blogs te lezen en hier dan mijn blog van alweer 4 jaar geleden.

Gewoon omdat het vandaag weer 8 januari is

==================================================

Klein wit wolkjeJaren geleden kwam ik deze tekst tegen, juist in een periode dat ik voor ons mam op zoek was naar meer info over ‘hun eerste Marianne’
Een zus die er binnen ons gezin altijd wel is geweest ook al was haar leventje zo kort.
Geboren met een hartafwijking, iets dat als ze vandaag zou zijn geboren verholpen had kunnen worden door een operatie.  Toen 50 jaar geleden was de wetenschap nog niet zo ver.
Even heeft ze nog in de couveuse gelegen, even was er hoop.
Ons pap, was thuis, de politie was nog bij hem aan deur geweest hoorde hij s’morgens van de buren. [ Lang leve het mobiele tijdperk van nu.]
Natuurlijk is hij snel naar ‘t ziekenhuis gegaan en heeft hij kleine Marianne nog even gezien.
Wat vooral aanwezig was bij ons mam was ‘t verdriet om ‘t kindje dat ze had gekregen maar nooit heeft mogen zien opgroeien.
Vergeten en doorleven, was de boodschap van oma.
Dat kleine meisje is in de kofferbak van de doodgraver naar het St. Barbara in Amsterdam gereden, samen met ons pap zijn moeder en broer.
Geen poespas, geen steen, geen arm of troostende woorden voor de kersverse vader.
Geen flauwekul, dat was het beste zei mijn oma.

Jaren geleden heb ik ook contact opgenomen met ‘t Onze Lieve Vrouwengasthuis waar ons mam toen was bevallen en wonderwel hadden ze daar nog een stuk dossier en hebben ze mij dat toe gestuurd. Samen met het geboortekaartje heb ik daar een mooie pagina van gemaakt voor het boek ter ere van hun 40 jarig huwelijk, iets tastbaars.

Vandaag moet ik even bij dat kleine meisje stil staan, zoals ik al jaren doe, kaarsje branden, ons mam bellen omdat ik weet wat voor een rot dag dit altijd was voor haar. Ik herinner me nog de paniek bij haar toen ze hoorde dat ik op 8 januari was uitgeteld van onze Vincent, gelukkig was ‘t geen snelle en kwam hij 12 daagjes te laat. Maar misschien ook jammer, misschien had juist de geboorte van ‘n kleinzoon op die dag de pijn kunnen verzachten.
In 2005 is er op de begraafplaats in Leeuwarden een monument voor “Het vergeten kind” geplaatst, ons mam heeft daar ook aan bij gedragen, dat gaf haar een goed gevoel.

0022Vandaag kan ik niet ons mam bellen, wel nu hier op het Wereld Wijde Web een plaatsje gemaakt voor dat kleine meisje dat ik nooit heb gekend en toch altijd een deel van me is geweest.
Het meisje dat 50 jaar geleden even heeft mogen leven.

Liefs van je grote zus