Tags

, , , , , , , ,

DIT IS GEEN URBEX-LOCATIE
MediterraneHet is al weer bijna 2 maanden geleden dat ik op deze locatie was, samen met 4 urbex-maatjes en dochterlief. Wij reden achter de heren aan die de locaties hadden uitgezocht, hier waren ze duidelijk zoekende naar waar we naar toe moesten. Stukje doorrijden, draaien, weer terug, en nogmaals om vervolgens de auto gewoon aan de weg te parkeren. [Inmiddels zaten wij ons te verbazen over het meer achter het complex, zo ‘azuur-blauw’ dat we ons eerder aan de Middellandse zee waanden dan ergens in Duitsland.]
Dit was dan wel niet de goede plek volgens de coördinaten die ze hadden maar waarom een stuk lopen als hier de ingang was.
De ingang was dicht, dus over het hek en gelijk een gebouw in om vervolgens gelijk door te lopen naar buiten. Jammer want daar stonden vette machines maar die zouden we later op de terug weg nog wel op de plaat zetten.
Buiten richting meer, was een behoorlijke hoogte, plaatjes van de spoorlijn schieten, genieten van het moois en toen zagen we boven een stuk verderop een groep mensen en 1 persoon met een veiligheidshesje, vrolijk zwaaiend. Oeps, toch maar snel naar de auto en weg. Voor we bij de uitgang waren stond de veiligheidshes-meneer er ook én de bewaking. Bleek dat recht tegenover het hek een camera hing, en ze ons al gelijk hadden gespot. De politie werd gebeld, de helft van ons stond al bij de auto’s, de ander bij de boze bewaking-meneer. De politie kwam en wou onze ID’s hebben, de kentekens had de bewaking-meneer al genoteerd. 1 van de mannen heeft met de politie gepraat, uitgelegd dat we aan het urbexen waren en dachten dat dit een verlaten fabriek was. Het was ook wel duidelijk dat we niks kwaads van plan waren, totaal niet op de beveiligingscamera gelet of wat dan ook.  [We kregen zelfs nog tips van de politie waar we wel naar toe konden gaan om mooie foto’s te maken.] De hoge baas van de bewaking-meneer was niet bereikbaar, de politie moest dus van 1 van ons de adres gegevens noteren en we zouden de maandag horen of het bedrijf aangifte zou doen. Ik heb die week toch wel in spanning gezeten of er een telefoontje of brief zou komen maar we zijn met de schrik er vanaf gekomen.
Een verlaten locatie bezoeken en me daar verbazen vind ik een heerlijk gevoel, dit was me toch een beetje te veel van het goede.