Tags

, ,

Vandaag de dag raar begonnen,  ik had me gigantisch verslapen. Om iets voor half 9 stappen we normaal op de fiets naar school, dan moet je dus niet om 8:37 uur wakker worden. Paniek want er was vandaag een belangrijke rekentoets die mijn meidje niet wou missen. Snel alles gedaan, boterham in de auto en zo was ze net voor 9 uur op school.
Als je dag raar begint, gaat alles mis en zo bleek ook dat ik geen linkje meer kon plaatsen naar mijn blog “een klein wit wolkje” gewoon omdat die bij DSE stond en dat account was opgezegd maar een backup had ik ook niet.  Gelukkig werken er bij http://www.dse.nl/ betrokken mensen en al snel na mijn HELP mail hebben ze de site weer even open gezet. Ben nu alles aan het downloaden, ontzettend leuk om mijn oude blogs te lezen en hier dan mijn blog van alweer 4 jaar geleden.

Gewoon omdat het vandaag weer 8 januari is

==================================================

Klein wit wolkjeJaren geleden kwam ik deze tekst tegen, juist in een periode dat ik voor ons mam op zoek was naar meer info over ‘hun eerste Marianne’
Een zus die er binnen ons gezin altijd wel is geweest ook al was haar leventje zo kort.
Geboren met een hartafwijking, iets dat als ze vandaag zou zijn geboren verholpen had kunnen worden door een operatie.  Toen 50 jaar geleden was de wetenschap nog niet zo ver.
Even heeft ze nog in de couveuse gelegen, even was er hoop.
Ons pap, was thuis, de politie was nog bij hem aan deur geweest hoorde hij s’morgens van de buren. [ Lang leve het mobiele tijdperk van nu.]
Natuurlijk is hij snel naar ‘t ziekenhuis gegaan en heeft hij kleine Marianne nog even gezien.
Wat vooral aanwezig was bij ons mam was ‘t verdriet om ‘t kindje dat ze had gekregen maar nooit heeft mogen zien opgroeien.
Vergeten en doorleven, was de boodschap van oma.
Dat kleine meisje is in de kofferbak van de doodgraver naar het St. Barbara in Amsterdam gereden, samen met ons pap zijn moeder en broer.
Geen poespas, geen steen, geen arm of troostende woorden voor de kersverse vader.
Geen flauwekul, dat was het beste zei mijn oma.

Jaren geleden heb ik ook contact opgenomen met ‘t Onze Lieve Vrouwengasthuis waar ons mam toen was bevallen en wonderwel hadden ze daar nog een stuk dossier en hebben ze mij dat toe gestuurd. Samen met het geboortekaartje heb ik daar een mooie pagina van gemaakt voor het boek ter ere van hun 40 jarig huwelijk, iets tastbaars.

Vandaag moet ik even bij dat kleine meisje stil staan, zoals ik al jaren doe, kaarsje branden, ons mam bellen omdat ik weet wat voor een rot dag dit altijd was voor haar. Ik herinner me nog de paniek bij haar toen ze hoorde dat ik op 8 januari was uitgeteld van onze Vincent, gelukkig was ‘t geen snelle en kwam hij 12 daagjes te laat. Maar misschien ook jammer, misschien had juist de geboorte van ‘n kleinzoon op die dag de pijn kunnen verzachten.
In 2005 is er op de begraafplaats in Leeuwarden een monument voor “Het vergeten kind” geplaatst, ons mam heeft daar ook aan bij gedragen, dat gaf haar een goed gevoel.

0022Vandaag kan ik niet ons mam bellen, wel nu hier op het Wereld Wijde Web een plaatsje gemaakt voor dat kleine meisje dat ik nooit heb gekend en toch altijd een deel van me is geweest.
Het meisje dat 50 jaar geleden even heeft mogen leven.

Liefs van je grote zus